Klauzule niedozwolone w umowach.
Sąd Najwyższy uchwałami z 10 sierpnia 2018 r., sygn. akt III CZP 20/18 oraz III CZP 22/18, przeciął spór prawny dotyczący okresu przedawnienia roszczeń o wypłatę części świadczenia wykupu zatrzymanego przez ubezpieczyciela na podstawie niedozwolonych postanowień umownych umowy ubezpieczenia na życie z funduszem kapitałowym, przysługującego ubezpieczającemu lub ubezpieczonemu będącemu konsumentem.
Spór polegał na tym, że ubezpieczyciele w tego typu postępowaniach najczęściej podnosili trzyletni termin przedawnienia roszczenia, stanowisko takie opierając na art. 819 §1 kc. Konsumenci natomiast w podnosili, że roszczenie takie przedawniać się powinno na zasadach ogólnych, tj. zgodnie z art. 118 kc. Stanowisko to w całości popieram, a to w szczególności z uwagi na mieszany charakter umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym (nie jest to „czysta”, typowa umowa ubezpieczenia na życie, gdyż zawiera elementy inwestowania przekazanych składek oraz rozliczenie z konsumentem wyniku powiązanego z inwestowaniem).
Tak też wypowiedział się Sąd Najwyższy wskazując, że w umowie ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym roszczenie o wypłatę wartości wykupu ubezpieczenia, nie stanowiącej kosztów udzielonej ochrony ubezpieczonej, przedawnia się w terminie określonym w art. 118 kc (sygn. akt III CZP 20/18, III CZP 22/18).
