Sąd Najwyższy w dniu 16 lutego 2021 r, sygn. akt III CZP 11/20 – podjął istotną uchwałę w sprawach odnoszących się do kredytów frankowych (i innych powiązanych z walutami obcymi).
Sąd Najwyższy uznał, że związku z wykonaniem umowy kredytu dotkniętej nieważnością – stronie, która spłaca kredyt, przysługuje roszczenie o zwrot wpłaconych środków pieniężnych jako świadczenia nienależnego. Dotyczy to także sytuacji, gdy kredytobiorca walczący w sądzie o nieważność wadliwej umowy nie dokonał jeszcze zwrotu kapitału.
Tym samym, Sąd Najwyższy potwierdził prawidłowość stosowania w procesach frankowych teorii dwóch kondykcji – niezależnie od wysokości dokonanego zwrotu przez kredytobiorcę – konsumenta.
Uchwała jest o tyle istotna, że wyklucza wątpliwości sądów orzekających w sprawach kredytów CHF i innych powiązanych z walutami obcymi co do zapisów w wyrokach, w których sąd uznaje nieważność kwestionowanej umowy kredytu i żądanie zwrotu nienależnie płaconych świadczeń.
